Sakramenty Święte

Zgłaszając chrzest w kancelarii parafialnej należy:

• okazać akt urodzenia dziecka
• podać wiek ojca i matki, adres oraz datę zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego
• podać dane rodziców chrzestnych: imię, nazwisko, wiek, adres

Rodzice dziecka pełnią w obrzędzie chrztu ważne zadania liturgiczne:

• publicznie proszą o chrzest dziecka
• kreślą znak krzyża na czole dziecka bezpośrednio po celebransie
• odrzekają się szatana i składają wyznanie wiary
• niosą niemowlę do chrzcielnicy
• trzymają zapalone świece
• otrzymują błogosławieństwo specjalne dla matek i ojców

Po udzieleniu chrztu rodzice mają obowiązek doprowadzić dziecko do poznania Boga oraz przygotować je do przyjęcia bierzmowania i uczestnictwa w Eucharystii.

Chrzestnym może być osoba, która:

• jest wystarczająco dojrzała do spełniania tego zadania
• sama przyjęła już sakrament chrztu, bierzmowania i Eucharystii
• należy do Kościoła katolickiego i prawo nie zabrania mu pełnienia zadań chrzestnego
• jest człowiekiem wierzącym — chrzestni składają wyznanie wiary we własnym imieniu

Chrzestni przynoszą białą szatę i świecę, które po chrzcie zabiera się do domu jako pamiątkę.

Czas przygotowania córki czy syna do spotkania z Jezusem jest wymagający — dziecko musi łączyć naukę w szkole, dodatkowe spotkania oraz przygotowanie duchowe. Kluczowa jest rola rodziców: wspólna modlitwa w domu, rozmowy o Bogu i wierze oraz regularne uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii.

Już od najwcześniejszych lat życia trzeba w sposób naturalny tłumaczyć dziecku, po co chodzimy do kościoła — wyjaśniać poszczególne części Mszy Świętej i wspólnie zastanawiać się nad ich znaczeniem.

Warto pamiętać o „białym tygodniu" — przedłużeniu święta spotkania z Jezusem. Zachęcamy do codziennego uczestnictwa w Eucharystii przez cały ten tydzień.

Spowiedź jest wyjątkowym spotkaniem z Jezusem — ratunkiem, nie karą. Dziecko obserwuje życie rodziców i porównuje słowa z postępowaniem. Warto samemu korzystać z tego sakramentu, by dać dzieciom żywe świadectwo wiary.

Spotkania przygotowujące dziecko do pierwszej spowiedzi warto rozpocząć nieco wcześniej. Dziecko przeżyje dobrze sakrament pojednania, gdy w swoim życiu spotka się z pełnym i bezwarunkowym przebaczeniem. Zachęcamy do czytania dzieciom fragmentów Pisma Świętego — można wybrać Biblię dla dzieci.

Świadek bierzmowania powinien spełniać te same warunki co rodzice chrzestni: być katolikiem, który przyjął sakramenty Eucharystii i bierzmowania, prowadzi życie zgodne z wiarą. Rodzice bierzmowanego nie mogą być jego świadkami, mogą natomiast przedstawić swoje dzieci szafarzowi podczas liturgii.

Prawo kościelne zachęca, aby świadkiem bierzmowania był ktoś z chrzestnych bierzmowanego. Misja świadka jest szersza niż samo zaświadczenie — ma być dla bierzmowanego wzorem życia zgodnego z wyznawana wiarą.

Przygotowanie kandydata do bierzmowania odbywa się w parafii miejsca zamieszkania, za co odpowiada proboszcz. Istotą jest wewnętrzne pragnienie sakramentu — nie jedynie formalne spełnienie wymagań przed ślubem czy chrztem.

Bierzmowanie przyjmuje się w stanie łaski uświęcającej. Osoby przygotowujące się do ślubu, mieszkające razem bez ślubu sakramentalnego, mogą przyjąć bierzmowanie dopiero po zawarciu sakramentu małżeństwa.

Sakrament Pokuty jest to sakrament, w którym kapłan w zastępstwie Pana Boga odpuszcza człowiekowi grzechy popełnione po chrzcie. W dniu zmartwychwstania Pan Jezus powiedział apostołom: „Weźmijcie Ducha Świętego. Którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20,21–23).

Spowiedź to radosne spotkanie z przebaczającym Chrystusem. Tam, gdzie dochodzi do pełnego miłości przebaczającego spotkania, nie ma miejsca na obawę czy strach.

Grzechy lekkie nie odgradzają nas od Boga i możemy przystępować do Stołu Pańskiego, ponieważ sama Eucharystia je gładzi — jednak należy wyznawać je podczas spowiedzi. Grzech ciężki oznacza życie na własnych warunkach, bez liczenia się z Bogiem. Gdy odkrywamy swój błąd, trzeba nie tylko odwrócić się od grzechu, lecz jednocześnie zwrócić się do Boga.

Sakrament chorych udziela się żywym, a nie umarłym. Należy zadbać, by chory przyjął sakrament przed udaniem się do szpitala lub w czasie pobytu w szpitalu. Ten obowiązek spoczywa na najbliższej rodzinie. Kapłan przychodzący z sakramentem namaszczenia nie jest zwiastunem śmierci — przychodzi umocnić chorego.

Sakrament ten udziela choremu łaski Ducha Świętego, która umacnia ufność w Bogu, uzbraja przeciw pokusom szatana i trwodze śmierci. Dzięki tej pomocy chory może nie tylko znosić dolegliwości choroby, ale także je przezwyciężyć i odzyskać zdrowie, jeżeli jest to pożyteczne dla zbawienia duszy.

• Wiernym, których życie jest zagrożone z powodu choroby lub podeszłego wieku
• Sakrament można powtarzać, jeśli chory po wyzdrowieniu ponownie zachorował
• Chorym, którzy stracili przytomność — jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że jako wierzący prosiliby o to, gdyby byli przytomni

Stół nakrywamy białym obrusem. Na stole stawiamy: krzyż, świece, naczynie z wodą święconą, kropidło, talerzyk z dwiema kuleczkami waty, odrobiną soli i kawałkiem chleba. Najbliżsi nie wychodzą do innego pokoju — jedynie na czas spowiedzi — lecz wspólnie się modlą.

• Metryka chrztu (ważna 3 miesiące od daty wystawienia) i bierzmowania
• Ostatnie świadectwo religii
• Świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego
• W przypadku ślubu konkordatowego: „Zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa" — w trzech kopiach z USC

Panna i kawaler: odpis skróconego aktu urodzenia + dowód osobisty. Wdowa/wdowiec: dodatkowo odpis aktu zgonu małżonka. Zaświadczenie z USC jest ważne przez 3 miesiące.

• Sporządzenie protokołu kanonicznego badania narzeczonych
• Wygłoszenie zapowiedzi w obu parafiach narzeczonych przez trzy kolejne niedziele
• Dwie spowiedzi święte: pierwsza zaraz po zgłoszeniu (z całego życia), druga przed ślubem
• Dzień przed ślubem — podpisanie ksiąg i sprawdzenie kompletu dokumentów (po Mszy o 18:30)
• Około tygodnia po ślubie — zgłoszenie do USC po pieczątki

Na stole w głównym pokoju ustawia się krzyż, wodę święconą, kropidło i zapala świecę. Nowożeńcy klęcząc dziękują rodzicom za dar życia i wychowanie, przepraszają za przykrości i proszą o błogosławieństwo.

Jeśli odczuwasz powołanie do służby kapłańskiej, zapraszamy do kontaktu z duszpasterzem lub bezpośrednio z Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Bydgoskiej.

Więcej informacji: bydgoskieseminarium.pl